เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในท้องพระโรง สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ลำแสงสีทองกลางท้องพระโรง
ลำแสงส่องลงมาจากเพดานโดม ทำให้ท้องพระโรงทั้งหลังสว่างราวกับกลางวัน พอแสงทองจางหายไป ซูหลินยืนอยู่ตรงนั้น ชุดลำลองสีทองเข้มเปื้อนเลือดเต็มไปหมด—ไม่ใช่เลือดของเขา แต่เป็นเลือดของเสวี่ยลี่ ผมของเขายุ่งเล็กน้อย บนใบหน้ามีรอยเลือดตื้นๆ ราวกับถูกเศษหินบาด
เขายืนอยู่
ยืนได้ไม่ถึงสองวินาที
แล้วขาของเขาก็อ่อนแรง
ราวกับมีคนดึงกระดูกออกไปหมด ร่างทั้งร่างโงนเงนล้มไปข้างหน้า เข่าทั้งสองกระแทกแผ่นหินดังทึบ เขาอยากใช้มือยันไว้ แต่แขนก็ไม่เชื่อฟัง ราวกับถูกเทตะกั่วเข้าไป จากคุกเข่ากลายเป็นหมอบ จากหมอบกลายเป็นนอนแผ่ สุดท้ายเขานอนตะแคงบนพื้น ใบหน้าแนบแผ่นหินเย็นเฉียบ หายใจหอบใหญ่
ผิวสีแดงหม่นกำลังจางหาย ราวกับน้ำทะเลที่ลดลง เริ่มจากปลายแขนขา ทีละนิดทีละหน่อย กลับมาเป็นสีปกติ เส้นเลือดจากที่นูนก็กลับแบนราบ จากที่ดูราวกับงูทีละตัวก็กลับเป็นเส้นทีละเส้น ดวงตาจากสีแดงฉานกลับเป็นสีทอง แต่สีทองนั้นจางมาก ราวกับถูกน้ำชะล้าง
ในท้องพระโรงเงียบไปชั่วขณะ