เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เสวี่ยลี่ถอยหลังหนึ่งก้าว หลังชนเข้ากับม่านแสงใส ไม่มีที่ให้ถอยแล้ว
“แกกลัวแล้วเหรอ?” ซูหลินถาม
เสวี่ยลี่ไม่พูด ดวงตาของเขากลอกไปมา กำลังคิดหาทางรับมือ ชกมวยเถื่อนมาสองปี เขาเรียนรู้มาหนึ่งอย่าง——ตอนที่สู้ไม่ไหว ก็ทำให้อีกฝ่ายพลาด ทำให้อีกฝ่ายใจร้อน ทำให้อีกฝ่ายเหลิง ทำให้อีกฝ่ายเผยช่องโหว่
“ข้ากลัว?” เสวี่ยลี่ยิ้ม ยิ้มเย็นชา “ข้าชกมาแล้วยี่สิบเจ็ดนัด ชนะทั้งหมด แกเป็นแค่ไอ้หนูที่เพิ่งเลื่อนขึ้นระดับ 110 ข้าจะกลัวแก?”
ซูหลินมองเขา ไม่พูด
เสวี่ยลี่พูดต่อ “วิชาระเบิดโลหิตของแกยังยื้อได้อีกนานแค่ไหน? สิบวินาที? ยี่สิบวินาที? พอวิชาระเบิดโลหิตจบ แกก็เป็นคนไร้พลัง ถึงข้าจะอ่อนแรงเหมือนกัน แต่ข้ายังขยับได้ คนที่ยังขยับได้ ต่อสู้กับคนไร้พลัง——”
“แกรู้ได้ยังไงว่าวิชาระเบิดโลหิตของผมใกล้จบแล้ว?” ซูหลินขัดเขา
คำพูดของเสวี่ยลี่ติดอยู่ในลำคอ
ซูหลินเอียงหัวมองเขา “เดาเอาเหรอ?”