กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันที่สองหลังพิธีตรวจสายเลือดสิ้นสุดลง
ซูหลินนั่งอยู่ที่หน้าต่างตำหนักบรรทมของตัวเอง ในมือกำขนมดอกหอมหมื่นลี้ชิ้นหนึ่ง จ้องท้องฟ้าสีทองนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
หยกผนึกโลหิตเย็นสนิทแล้ว นอนอยู่ในอ้อมอกเขาเหมือนก้อนหินทั่วไป วินาทีที่หยดโลหิตในท้องพระโรงวันนั้น เขารู้สึกว่าหยกที่อกร้อนจนแทบจะไหม้ทะลุเนื้อ แต่ตอนนี้มันเงียบแล้ว เงียบราวกับสิ่งไร้ชีวิต
“องค์ชายเก้า” เสียงของลุงจงดังมาจากนอกประตู
“เข้ามา”