เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซิ่งเทียนอวิ๋นกำดาบเรียว มือสั่น เขาสายควบคุมไม่ได้ นิ้วไม่เชื่อฟัง เขาสูดลมหายใจลึก อีกครั้ง มือก็ยังสั่น
เซิ่งเทียนซินยืนอยู่ริมสุด ดาบยาวออกจากฝัก ปลายดาบจิ้มพื้น มือเธอไม่สั่น แต่ขนตาของเธอสั่น
เฉินเทียนกวงยืนอยู่ทางตะวันออกของแท่นหิน สีหน้าเขียวคล้ำ
“คนบ้าเอ๊ย” เขาบีบสี่คำนี้ออกมาจากซอกฟัน
เฉินเทียนโย่วหมอบอยู่ข้างหลังเขา แผลที่ขายังเลือดไหล หน้าซีดเหมือนกระดาษ
“เขาตั้งใจแน่ ๆ หรือว่าเขาไม่กลัวตาย? หรือว่าเขาคิดว่าพวกนี้คุกคามเขาไม่ได้”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนี้ รีบคิดหาวิธีเอาตัวรอดก่อน”
เฉินเทียนโย่วอ้าปาก ปากยังสั่น
ไท่ชูยืนอยู่ทางใต้ของแท่นหิน มือทั้งสองข้างลดลงจากด้านหลัง
เขาจ้องมองคลื่นสีดำผืนนั้นบนทุ่งรกร้าง ในดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น ในที่สุดก็มีสักอย่างปรากฏขึ้น——ความกลัว