เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสวี่ยเวยยืนอยู่ตรงหน้าเขา เงยหน้ามองเขา เธอเตี้ยกว่าเขาหนึ่งช่วงศีรษะ เวลามองเขาจึงต้องเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นสะท้อนใบหน้าของเขา—ใบหน้าที่ดูสะบักสะบอม เต็มไปด้วยเลือด แต่ยังคงยืนตัวตรง
“จริงสิ ถูกกดขี่เป็นทาสแล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?” เธอถาม น้ำเสียงแฝงความสนุกแบบแมวเล่นกับหนู
ซูหลินไม่พูดอะไร เขาก้มมองมือตัวเอง—มือยังคงสั่นอยู่ ผลของคำสั่งห้ามรักษายังไม่หายไปอย่างสมบูรณ์ พละกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืน แต่ความรู้สึกเหมือนถูกคว้านจนว่างเปล่ายังคงหลงเหลืออยู่
“ข้าถามแกอยู่นะ” เสวี่ยเวยก้าวไปข้างหน้า ยื่นนิ้วจิ้มหน้าอกเขาเบา ๆ “รู้สึกยังไง? เจ็บไหม? เวียนหัวหรือเปล่า? อยากอาเจียนไหม?”
ซูหลินเงยหน้ามองเธอ แววตาคู่นั้นราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น
เสวี่ยเวยถูกเขาจ้องจนรู้สึกขนลุกเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็กดความรู้สึกนั้นลง ตอนนี้เธอคือนายท่าน ส่วนเขาคือทาส ต่อให้เขาเก่งกาจเพียงใด เวลานี้ก็ต้องเชื่อฟังเธอ
“คุกเข่าลง” เธอกล่าว
ซูหลินไม่ขยับ