เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหนือเทือกเขาเทียนซาน
ชื่อเลี่ยพุ่งผ่านเหนือทุ่งหิมะราวกับดาวตกที่กำลังลุกไหม้ ทิ้งเส้นทางเปลวเพลิงยาวเหยียดไว้เบื้องหลัง เขาเปลือยท่อนบน ไอร้อนแผ่ออกจากร่างกาย หิมะที่ยังไม่ทันสัมผัสตัวเขาก็กลายเป็นไอน้ำไปเสียแล้ว
“ช้าชะมัด ให้ตายเถอะ” เขาบ่นพึมพำ “ไม่มียานบิน ต่อให้บินตั้งหนึ่งชั่วโมงก็เพิ่งไปได้ไม่กี่ร้อยกิโลเมตร”
เม่ยจีลอยอยู่ข้างกายเขา ท่วงท่าสง่างามกว่ามาก ร่างของเธอลอยอยู่กลางอากาศ รอบตัวมีหมอกดำจาง ๆ วนเวียนอยู่ หมอกดำนั้นราวกับมีชีวิต เดี๋ยวรวมตัว เดี๋ยวสลายออก เธอหรี่ตามองไปไกล น้ำเสียงเกียจคร้าน “จะรีบไปทำไม ยังมีเวลาตั้งเจ็ดวัน ค่อย ๆ หา ค่อย ๆ เล่นไปสิ”
“เล่น?” ชื่อเลี่ยแสยะยิ้ม “พูดถูกแล้ว ต้องเล่นให้สนุกสักหน่อย ได้ยินว่าดาวเคราะห์ดวงนี้มีคนอยู่หลายพันล้านคนงั้นเหรอ? จิ๊ ๆ พอให้ข้าฆ่าเล่นได้พักใหญ่เลย”
เม่ยจีเหลือบมองเขา “อย่าก่อเรื่อง ราชาบอกแล้วว่าเป้าหมายสำคัญที่สุด ก่อนจะหาตัวคนเจอ อย่าสร้างปัญหา”
“จะกลัวอะไร?” ชื่อเลี่ยแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ชนพื้นเมืองพวกนั้น คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่ระดับ 90 ตอนนี้ข้าอยู่ระดับ 78 ถึงจะสู้ระดับ 90 ไม่ได้ แต่หนีเอาตัวรอดยังทำได้อยู่ แล้วอีกอย่าง—”