กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายชราใบ้ไปนาน ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นจับจ้องซูหลินไม่วางตา
จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
“นายไม่เหมือนคนอื่น นายไม่เหมือนจริง ๆ”
เขาลุกขึ้น เดินกลับไปยังแท่นสูง แล้วหยิบของบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม
มันคือก้อนหินขนาดเท่ากำปั้น สีดำสนิททั้งก้อน บนพื้นผิวมีลวดลายสีทองจาง ๆ ลวดลายเหล่านั้นดูราวกับมีชีวิต ค่อย ๆ ไหลเวียน สว่างวาบแล้วมืดลง
“รู้ไหมว่านี่คืออะไร?”
ซูหลินส่ายหน้า
ชายชรายื่นก้อนหินให้เขา
“มันเรียกว่า ‘ศิลาเตาหลอม’ เป็นของหายากทั่วทั้งจักรวาล”
ซูหลินรับก้อนหินมา มันเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสมือ แต่เมื่อลวดลายสีทองเหล่านั้นแตะฝ่ามือของเขา กลับสว่างวาบขึ้นมา