กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายชราค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นจับจ้องซูหลิน ราวกับต้องการมองทะลุทุกสิ่งของเขา
“หนึ่งพันปีแล้ว” เสียงของชายชราแหบพร่าราวกับเม็ดทรายเสียดสีกัน “นายเป็นคนแรกที่เดินมาถึงตรงหน้าข้า”
ซูหลินไม่พูดอะไร เพียงยืนอยู่กับที่และมองเขาอย่างเงียบ ๆ
ชายชรายิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงความอ้างว้างที่บรรยายไม่ถูก
“นั่งสิ เด็กน้อย” เขาชี้ไปยังบันไดหินใต้แท่นสูง “ยืนอยู่มันเหนื่อยเปล่า ๆ”
ซูหลินลังเลอยู่หนึ่งวินาที จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงบนบันไดหิน
ชายชราค่อย ๆ เดินลงมาจากแท่นสูง ทุกย่างก้าวเชื่องช้า ราวกับต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของร่างกาย เขาเดินมานั่งลงข้างซูหลิน พิงบันไดหิน เงยหน้ามองหมอกสีเทาจาง ๆ บริเวณเพดานโดมของพระราชวัง
ความใบ้ดำเนินอยู่นาน
นานจนซูหลินคิดว่าเขาคงไม่พูดแล้ว