เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามเช้า สถาบันยุทธ์หลงเฉิง สนามฝึก
แสงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า สนามฝึกก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว
สมาชิกชั้นเรียนหัวกะทิทั้งสามสิบเจ็ดคนมาครบ ไม่มีขาดแม้แต่คนเดียว ไม่ใช่แค่พวกเขา แม้แต่รุ่นพี่ชั้นสูงก็ยังมากันไม่น้อย ยืนจับกลุ่มอยู่รอบนอก พูดคุยกระซิบกระซาบถึงบางอย่าง
ตอนที่ซูหลินกับพวกอีกสี่คนมาถึง พวกเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล
เหยียนเยี่ยนมองซ้ายมองขวา แล้วพึมพำเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้น? วันนี้ไม่ใช่การฝึกตามปกติเหรอ? ทำไมคนเยอะขนาดนี้?”
หานปิงเองก็งุนงง “หรือว่าครูฝึกเหลยจะทำอะไรครั้งใหญ่?”
อิ่งเริ่นหายากนักที่จะไม่หาว เขาหรี่ตามองไปรอบหนึ่ง “ไม่ใช่ครูฝึก แต่เป็นทางนั้น—”
เขายกคางขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปทางฝั่งตะวันออกของสนามฝึก
เดิมทีตรงนั้นเป็นเพียงกำแพงทั่วไป แต่ตอนนี้บนกำแพงกลับมีรอยแยกเพิ่มขึ้นมา แสงสีแดงหม่นส่องลอดออกมาจากรอยแยก กะพริบวูบวาบราวกับการเต้นของหัวใจ
รอยแยกไม่ใหญ่ สูงประมาณเท่าตัวคนและกว้างครึ่งเมตรเท่านั้น แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากด้านในกลับทำให้ทุกคนถอยหลังไปหลายก้าวโดยจิตสำนึก