เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันต่อมา สนามฝึกของชั้นเรียนหัวกะทิก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
วันนี้เป็นวันทดสอบพาสซีฟระดับสิบ คนกว่าสามสิบคนมากันครบ ทุกคนต่างมีสีหน้าทั้งตื่นเต้นและคาดหวัง
เหลยเจิ้นยืนอยู่ด้านหน้า มือถือรายชื่อหนึ่งฉบับ กวาดตามองทุกคน
“กฎเกณฑ์ทุกคนเข้าใจกันดีแล้ว ข้าจะไม่พูดมาก” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “การทดสอบพาสซีฟ แต่ละคนมีโอกาสเพียงครั้งเดียว จะเลือกความยากระดับไหนก็ชั่งน้ำหนักเอาเอง อย่าทะเยอทะยานเกินตัว และอย่าขี้ขลาดเหมือนนกกระทา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ทุกระดับสิบจะมีการทดสอบหนึ่งครั้ง ความสำเร็จหรือล้มเหลวจากการเลือกแต่ละครั้งจะกำหนดความสูงในอนาคตของพวกนาย หากเลือกผิด รากฐานการฝึกฝนพังทลาย ก็ไม่ต้องพูดถึงอนาคตอีก คิดว่าพวกนายคงไตร่ตรองและตัดสินใจกันมาอย่างดีแล้ว ความหวังว่าทุกคนจะเลือกได้ถูกต้อง”
เหลยเจิ้นปรบมือ “เอาล่ะ เข้าไปทีละคนตามหมายเลข หนึ่ง เหยียนเยี่ยน!”
เหยียนเยี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วชูกำปั้นให้ซูหลินทั้งสี่คน “รอดูให้ดี เดี๋ยวพี่จะทำตัวอย่างให้พวกนายดู!”
พูดจบ เธอก็ก้าวฉับ ๆ ไปยังประตูทดสอบกลางสนามฝึก
มันคือประตูแสงที่เปล่งประกายสีฟ้าอ่อน สูงถึงสามเมตร กว้างสองเมตร บนกรอบประตูสลักอักขระเวทซับซ้อนเอาไว้เต็มไปหมด ว่ากันว่ามันคือร่างฉายของหอคอยทะลวงสวรรค์ เมื่อเข้าไปแล้วจะเป็นพื้นที่ทดสอบแยกเดี่ยว