เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยานบินลงจอดที่ลานกว้างของสถาบันยุทธ์หลงเฉิง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ซูหลินและพวกอีกสี่คนเดินลงมา บนลานกว้างมีผู้คนยืนรออยู่เต็มไปหมด ทั้งครูฝึก นักเรียน และเจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงอีกไม่น้อย เมื่อเห็นพวกเขาลงมา ฝูงชนก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีอย่างกึกก้อง
“แชมป์! แชมป์! แชมป์!”
เหยียนเยี่ยนยิ้มจนหุบปากไม่ลง โบกมือไม่หยุด หานปิงก็ยิ้มโง่ ๆ พลางตบมือกับคนข้าง ๆ อิ่งเริ่นหาได้ยากที่ไม่หาว แถมมุมปากยังยกขึ้นเล็กน้อย หลินเยว่ก้มหน้า แต่ใบหูแดงนิด ๆ
ซูหลินยืนอยู่ด้านหน้า ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่ในใจก็รู้สึกอบอุ่นอยู่บ้าง
เหลยเจิ้นเดินดุ่มเข้ามา ตบไหล่ซูหลินเต็มแรงจนร่างของเขาเซไปด้านข้าง
“ไอ้หนุ่ม! นายคว้าแชมป์กลับมาได้จริง ๆ!”
เหล่าจางก็มาด้วย เขายิ้มจนหุบปากไม่ลง “คืนนี้ทั้งสถาบันจะจัดงานเลี้ยงฉลอง พวกนายทั้งห้าคือพระเอกของงาน!”
ซูหลินพยักหน้า “ขอบคุณครับ อธิการบดี”
ในฝูงชน นักเรียนชั้นเรียนหัวกะทิต่างพากันเข้ามารุมล้อม