กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 มาอาละวาดถึงบ้าน
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินวั่งซูแข็งค้าง หน้าซีดสลับเขียว
นางปิดฝากล่องดัง “เผียะ” ฝืนรักษาหน้าไว้ เสียงจนเพี้ยนไป
“หัวเราะอะไรกัน!”
“ของขวัญจะมากจะน้อยไม่สำคัญ มีน้ำใจเช่นนี้ก็พอแล้ว ที่ยังนึกถึงพวกเราได้ ก็ดีกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น”
นางกอดกล่องไว้ พลางเอ่ยเป็นนัย “ดีกว่าพวกหมาป่าตาแดงที่ร่ำรวยแล้วจนแม้แต่เงาก็ไม่เห็นเสียอีก!”
โจวอวี้หูส่งเสียง “เชอะ” อย่างดูแคลน “พอเถอะ พวกเจ้าแม่ลูกมีความรักใคร่กันนัก ก็ค่อย ๆ กินกันไปเองเถิด!”
ของขยะแค่นี้ ใครจะไปอยากได้?
นางคายเปลือกเมล็ดแตงออกมา แล้วหันหลังเดินจากไป กลับห้องของตน