กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 ขอพระเมตตา
พระสนมหนิงหันกาย ชายตามองพระสนมฉีที่ยังแข็งค้างอยู่กับที่ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ากลับไปสำนึกความผิดของตนให้ดี”
พระสนมฉีกํามือแน่น เล็บแทบจะฝังลงในเนื้ออ่อนกลางฝ่ามือ ใบหน้าแสบร้อนราวถูกไฟเผา ในใจยิ่งลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความอัปยศ
แต่นางจำต้องคุกเข่าลง และบีบคำพูดออกมาจากซอกฟัน
“...ส่งเสด็จพระนางหนิง”
จนร่างของพระสนมหนิงและจ้าวชีหวงเลือนหายไปจนสิ้นสุดปลายทางเดินดอกไม้
นางกำนัลคนสนิทของพระสนมฉีจึงกล้าเข้ามาใกล้ และเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ประมุขน้อย พระนางหนิงเมื่อครู่ตรัสเช่นนั้น คงไม่ใช่จะลงโทษกักบริเวณท่านกระมัง”
“ถุย นางก็คู่ควรหรือ”
พระสนมฉีถ่มน้ำลาย “ข้าเป็นคนที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุด นางเป็นอะไรกัน”