กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ผีหลอก
เสียงกรีดร้องฉีกใจดวงหนึ่งฉีกทะลุท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบสงัดของจวนอัครเสนาบดีเว่ย
“ช่วยด้วย! มีผี!”
เฝิงเชียนเชียนวิ่งพล่านด้วยความตื่นตระหนก ชนโต๊ะและเก้าอี้ล้มระเนระนาด เสียงโครมครามดังสนั่น และเสียงร่ำไห้ของนางก็โหยหวนจนแทบไม่เหมือนเสียงมนุษย์
ในยามนั้น บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่กิ่งก้านใบดกหนา นอกเรือนสดับไผ่
จ้าวชีหวงกำลังนั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่กิ่งหนึ่ง ในมือสาวเส้นไหมดำเส้นเล็กเรียวหลายเส้น
ปลายอีกด้านของเส้นไหมผูกติดกับหน้ากากหน้าผีที่ทำจากผ้าขาววาดด้วยหมึก และวิกผมอีกชุดหนึ่ง
นางมองดูเงาร่างที่วิ่งหนีตายอย่างน่าสมเพชนั้นในหน้าต่าง ฟังเสียงร่ำร้องราวกับหมูถูกเชือด ยิ่งได้ยิน รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งสดใสเจิดจ้า