กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 บ้านไม้ไผ่
อาการกอดเข่าของจ้าวชีหวงชะงักไป
“จะแค่กลัวได้อย่างไรเล่า” นางเอ่ยอย่างไม่แยแส “รอบกายไม่มีผู้คนสักคน มืดสนิท แค่มีลมพัดใบไม้ไหวสักหน่อย ข้าก็ต้องร้องไห้อยู่พักใหญ่แล้ว”
“พอมาคิดดูตอนนี้ ก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองผ่านมันมาได้อย่างไร”
เว่ยหลั่นโจวมองใบหน้าด้านข้างของนาง ในใจคิดว่าบางทีจ้าวชีหวงอาจไม่ได้หยิ่งยโสเอาแต่ใจอย่างที่นางแสดงออกก็เป็นได้
รุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ทั้งสองออกหาเส้นทางกันต่อไป
ครานี้ เว่ยหลั่นโจวเดินตามหลังจ้าวชีหวงเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าใด เมื่อแหวกป่าไผ่รกครึ้มเบื้องหน้าออกไป บ้านไม้ไผ่หลังหนึ่งอันงดงามก็ปรากฏแก่สายตาทั้งสอง