กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 นี่สิถึงเรียกว่าความจริงใจ
จ้าวชีหวงทิ้งตัวลงบนหลังเขาโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ปลายจมูกก็อบอวลด้วยกลิ่นหอมเย็นสะอาดจากกายเขา เหมือนกับกลิ่นที่ได้ร่ำได้กลิ่นเมื่อครู่ในรถม้าไม่มีผิด
เว่ยหลั่นโจวหน้าดำคร่ำเคร่ง อุ้มนางขึ้นหลังโดยไม่เอ่ยสักคำ ทว่าฝีเท้ากลับมั่นคงยิ่ง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดวัดวาอารามโบราณเรียบง่ายแห่งหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
ประตูวัดสีแดงชาดปิดสนิท แผ่กลิ่นอายความบริสุทธิ์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก
เว่ยหลั่นโจวเคาะวงแหวนประตู
เสียงประตูครางดังแอ๊ด พระภิกษุน้อยผู้หนึ่งโผล่ศีรษะออกมา เมื่อเห็นทั้งสองก็เปิดประตูออก
เขายิ้มพลางถามว่า “โยมทั้งสองมาถึงแต่เช้าเช่นนี้ มาขอพรเรื่องเนื้อคู่กระมัง?”