กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 ทางเลือกที่เป็นประโยชน์
หลินเมิ่งเหยาพอได้ยินว่าตนเองต้องลดตัวยอมอ่อนข้อถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยกท่านพ่อออกมาอ้าง หลินวั่งซูก็ยังไม่ยอมผ่อนปรน ในดวงตาที่ทอดต่ำลงจึงเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
นางกำหมัดบีบฝ่ามือแน่น แต่บนใบหน้ายังคงเป็นสีหน้าโศกเศร้าอ่อยเหี่ยวนั้น ราวกับหมดหวังสิ้นแล้ว และยอมจำนน
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็แล้วไปเถิด”
หลินวั่งซูเห็นนางรู้จักกาลเทศะแล้ว ก็พอใจกล่าวว่า “เจ้าก็อย่าเพิ่งท้อถอย เดือนหน้าท่านโหวเฒ่าแห่งจวนโหวกังผิงฉลองวันเกิด ถึงเวลาข้าจะพาเจ้าไป ให้ได้พบปะพิจารณากันให้ดีสักหน”
หลินเมิ่งเหยาขานรับอย่างเลื่อนลอย “ขอบคุณท่านอา”
มองส่งร่างของหลินวั่งซูเลือนหายไปจนสุดปลายทางเดินยาว สีหน้าอ่อนโยนโศกเศร้าของหลินเมิ่งเหยาก็ถอดคราบแสร้งออก