กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 โกรธ
พลังวิญญาณที่ปั่นป่วนอยู่ภายในร่างของเพียนรั่วค่อย ๆ กลับมาสงบลง เมื่อนางลืมตาขึ้นก็เห็นข้าวของแปลกตาตรงหน้า จึงยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
“ที่นี่ที่ใด?”
เพียนรั่วลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปรอบ ๆ ครั้นเห็นหมิงเย่หลีนั่งอยู่ห่างจากเตียงที่นางเพิ่งหลับไปประมาณสามเมตร แสงสลัวจนใบหน้าของเขาพร่าเลือน นางก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เพื่อแสดงถึงความหวาดกลัวในใจ
หมิงเย่หลีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ร้องอะไรของเจ้า?”
เมื่อได้ยินเสียงของเขา เสียงของเพียนรั่วก็พลันหยุดลง
นางตบอกเล็ก ๆ ของตน พลางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าไม่รู้จักจุดตะเกียงหรือ? มืดเสียจนข้านึกว่าเจอผีแล้ว”