กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 ตบหน้า
นางย้ายแรงไปไว้ที่มือ พยายามดึงมือของตนออกจากมือหมิงเย่หลี ก่อนเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ข้าเดินเองได้ ไม่ต้องจูง”
หมิงเย่หลีไม่ยอมปล่อยมือ กลับยืนกรานด้วยท่าทีแน่วแน่ ทว่าสีหน้ายังคงอ่อนโยน “จูงไว้เถิด พวกเราต่างต้องปรับตัวให้ชินกับการมีอีกฝ่ายอยู่”
เพียนรั่ว……
เอ๊ะ? เขาพูดว่าอะไรนะ? ลมแรงเกินไป ฟังไม่ชัดเลย
เพียนรั่วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกลับถึงบ้านได้อย่างไร และไม่รู้ว่าฟ้าสางตั้งแต่เมื่อใด นางรู้เพียงว่า ตอนสาวใช้สองคนรีบร้อนพรวดพราดเข้ามาในห้อง แล้วเห็นเพียนรั่วนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเบิกกว้าง ใต้ตาคล้ำดำเป็นหมีแพนด้า ก็สะดุ้งตกใจอย่างหนัก