กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 รับผิดชอบ
“ไม่พูด เช่นนั้นข้าจะถือว่าเจ้าตอบแล้ว”
หมิงเย่หลีผลักประตูเข้ามาทันที เห็นซ่างกวนเพียนรั่วนั่งอยู่ข้างโต๊ะด้วยสีหน้ากระสับกระส่าย มือบิดปลายผมเล่น ใจเขาพลันเกิดความประหม่าเล็กน้อยขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เขายืนประจันหน้ากับเพียนรั่ว สวมอาภรณ์ยาวสีขาวเรียบขับให้ใบหน้าอันเย็นชาดูเย็นเยียบยิ่งขึ้น ดวงตาสีอำพันคู่นั้นบริสุทธิ์กระจ่างราวแก้วหลิวหลี จ้องมองเพียนรั่วอย่างจริงจังเต็มเปี่ยม
เพียนรั่วยังคงรู้สึกผิดอยู่บ้าง สายตาเลื่อนหลบ ไม่กล้าสบตาเขา
คนหนึ่งนั่ง คนหนึ่งยืนอยู่เช่นนั้น แม้ไม่เอ่ยวาจา ก็เพียงพอจะกลายเป็นภาพวาดหมึกอันเรียบสงบภาพหนึ่ง