กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 กินเข้าไปแล้วก็ต้องคายออกมา
น่าเสียดายที่ในคลังอาวุธ เพียนรั่วกลับเอาแม้แต่มีดสั้นเล็ก ๆ สักเล่มออกไปไม่ได้ ช่างชวนให้ท้อแท้ยิ่งนัก
หากมิตินี้ไม่ได้มีรูปแบบที่ชวนให้หัวเสียเช่นนี้ นอกจากตัวเพียนรั่วเองแล้ว สิ่งใดก็ตามที่อู๋เหย่กับนกกิ่งบุปผานำออกไปล้วนหายวับไป เพียนรั่วคิดว่าตนคงกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกไปนานแล้ว
ทันทีที่ออกจากมิติ เสียงร้องไห้คร่ำครวญของตระกูลหลัวก็ดังเข้ามา
“รั่วเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว หากเจ้ายังไม่ฟื้นอีก ที่จวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นแห่งนี้คงไม่มีที่ให้แม่ลูกอย่างพวกเราหยัดยืนแล้ว”
เพียนรั่วกะพริบตาปริบ ๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน?