กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 วิกฤตของอู๋เหย่
เรื่องนี้ก็เหมือนกับให้นางไปยืนอยู่ในร้านเค้กชื่อดังของจือจือ มองจือจือเพิ่งอบชีสเค้กสดใหม่ออกมาหนึ่งชิ้น ทว่าได้แต่มองน้ำลายไหลยืด ขณะที่แม่หนูจือจือกลับดื้อดึงไม่ยอมให้นางกิน ทำเอาคนแทบคลุ้มคลั่งจนสติแตก
ยิ่งไปกว่านั้น สมบัติมากมายถึงเพียงนี้ย่อมเย้ายวนใจกว่าเค้กที่จือจืออบออกมาไม่รู้ตั้งเท่าไร ไม่มีทางนำมาเทียบกันได้เลย เข้าใจหรือไม่?
ทองคำก้อนมหึมาตกลงมาจากฟ้า แต่เจ้ากลับไม่มีทางขนมันกลับไปได้ มิใช่เพราะกังวลว่าไม่มีที่เก็บ หากแต่เพราะแรงไม่มากพอ ความรู้สึกเช่นนั้น เพียนรั่วบรรยายได้ด้วยประโยคเดียวว่า “ความซาบซ่านนี้ ชวนให้ไม่อยากเชื่อ”