กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 มิติห้วงโกลาหล
หากโฉมงามหนุ่มผู้บอบบางผู้นี้ล่วงรู้ความคิดในใจของสะระแหน่ยามนี้ เขาคงเสียใจจนแทบเอาหัวโขกพื้น
เป็นเช่นนั้นจริง ไม่ว่าภายนอกจะดูอ่อนแอไร้พิษภัยเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานหัวใจสาววายมากประสบการณ์ของสะระแหน่ได้
โฉมงามหนุ่มผู้บอบบางย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาสีเทาขาวทอประกายแสงริบหรี่ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสะระแหน่ที่ยังพร่างพราวด้วยแสง นิ้วยาวเรียวค่อย ๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของสะระแหน่
“ดวงตาของโฉมงามมีไว้ดูข้า มิใช่มีไว้หลั่งน้ำตา”
โอ๊ยแม่เจ้า ฟินระเบิดไปเลยใช่หรือไม่?
เป็นบทพูดแบบประธานจอมเผด็จการเต็ม ๆ!
อยากหอบเขากลับบ้านไปขยี้ให้หนำใจเหลือเกิน