กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 สัตว์อสูรพันธสัญญาของใคร
“ไม่เลว พรสวรรค์ของเจ้าเหนือกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก”
เพียนอู่เก็บกลิ่นอาย ลุกขึ้นยืนอย่างพึงพอใจ นึกไม่ถึงว่าเพียงฝึกถึงกระบวนท่าที่สอง นางก็เลื่อนระดับแล้ว
แม้จะเป็นเพียงการก้าวขึ้นไปขั้นเล็ก ๆ แต่สำหรับเพียนอู่ที่ไม่ได้เลื่อนระดับมาสามปีแล้ว นี่นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาด
“ที่สำคัญเป็นเพราะอาจารย์สอนได้ดี มิฉะนั้น ต่อให้มีพรสวรรค์เต็มตัวแล้วจะมีประโยชน์อันใด?”
นางก็มีพรสวรรค์เต็มตัว แต่กลับหาแนวทางบำเพ็ญที่ถูกต้องไม่พบ จึงใช้เวลาถึงสิบปี เข้าสู่วิถีมารมานับครั้งไม่ถ้วน กว่าจะไปถึงระดับวิญญาณสีเขียวมิใช่หรือ?