กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 เครื่องบูชายัญ
เสียงระฆังดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
เสียงระฆังดังครบเก้าสิบเอ็ดครั้งอย่างเป็นจังหวะ กึกก้องสะเทือนไปถึงเมฆา
ท่านราชครูผู้เป็นที่เคารพเลื่อมใสของผู้คนสวมอาภรณ์ขาวเรียบง่าย ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว แขนเสื้อกว้างใหญ่โบกสะบัดกลางอากาศ เส้นผมดำขลับยาวสลวยราวน้ำตกเชี่ยวกราก รวบไว้ครึ่งหนึ่งด้วยมงกุฎหยกเรียบง่ายเพียงชิ้นเดียว ไม่รู้ว่าร่วงลงมาจากฟากฟ้าใด ท่ามกลางเสียงขับขานของนักบวชทั้งสิบสอง เขาค่อย ๆ ยืนลงบนยอดไม้กางเขนขนาดมหึมากลางแท่นบูชา
จากนั้น ลำแสงเจ็ดสีสายหนึ่งก็โอบล้อมราชครูไว้แน่น ประหนึ่งรุ้งกินน้ำพาดผ่านกลางนภาอันแจ่มใส งดงามหลากสีจนผู้คนเบื้องล่างต้องหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว