กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 สังหารผู้ประพันธ์ย่อมต้องถูกสวรรค์ลงทัณฑ์
“ซิวเย่หลี จงไปสู่สุคติเถิด ป้ายหลุมศพที่รับปากเจ้าไว้ ข้าจะจัดการให้แน่นอน”
ราตรีดึกสงัด น้ำค้างชุ่มฉ่ำ
สะระแหน่หันกลับไป กลืนน้ำลายลงคอ ภาพเรื่องผีเรื่องหนึ่งที่เพื่อนร่วมหอพักมหาวิทยาลัยเคยเล่าให้พวกนางฟังเมื่อหลายปีก่อนพลันผุดขึ้นในห้วงความคิด นางเงยหน้ามองจันทร์เสี้ยวเล็กจ้อยบนฟากฟ้า ซึ่งเหลือเพียงแสงริบหรี่ แล้วจู่ ๆ ความเย็นเยียบสายหนึ่งก็พลุ่งขึ้นจากแผ่นหลัง พุ่งตรงสู่ศีรษะ
สะระแหน่กลั้นหายใจ ก้าวเท้าออกวิ่งสุดฝีเท้าไปไกลกว่าสิบลี้
เคราะห์ร้ายคือ นางหลงทางเสียแล้ว
ซิวเย่หลีบัดซบเอ๊ย สรุปแล้วพานางมาที่ไหนกันแน่?