กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 504 แดนประจิมอันไร้ผู้คน
“เหตุใดเจ้าถึงมีสภาพเช่นนี้ได้?” จัวเหยียนกับอูหานอวิ๋นไม่ค่อยถูกชะตากัน ทั้งยังเข้าหน้ากันไม่ติด ทว่าในบรรดาคนเหล่านี้ยังมีคนที่เขาพอจะสนทนาด้วยได้ นั่นก็คือหลี่ฉีโส่ว
แต่สภาพที่ดูหนุ่มแน่นเช่นนี้ของหลี่ฉีโส่ว จัวเหยียนไม่ได้เห็นมาหลายร้อยปีแล้ว จึงเอ่ยปากถามขึ้น
หลี่ฉีโส่วหน้าแก่ ๆ พลันแดงระเรื่อ ยกมือเกาหัวด้วยความกระดากอาย ทว่ารูปโฉมยามหนุ่มแน่นในตอนนี้ กลับดูเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาอยู่ไม่น้อย “ศิษย์พี่จัว เรื่องมันยาวนัก พวกเราหาที่พักผ่อนกันก่อนเถอะ!”
“สุราเซียน! มีสุราเซียนหรือไม่?! ข้าไม่ได้แตะสุราเซียนสักหยดมาห้าปีแล้ว คิดถึงใจจะขาด!” อูหานอวิ๋นสอดปากขึ้นมา