กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 436 เสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว
เมื่อเทียบกับสารพัดอันตรายในห้วงสุญญตาปฐมโกลาหลที่จิตกระบี่ฝูเล่ามาแล้ว ความหิวโหยของอวี๋หลิงคือเรื่องน่าสะพรึงกลัวที่สุดที่อู๋สวีจินตนาการออกในเวลานี้!
ความหิวโหย หิวโหยจนเหมือนคลื่นซัดถาโถม หิวจนแทบอยากจะกลืนกินตัวเองลงไปทั้งตัว หากไม่เคยสัมผัสกับตัวเอง ย่อมไม่อาจจินตนาการได้เลย
แต่ที่โชคร้ายก็คือ อู๋สวีเคยสัมผัสมันมาแล้ว
“ผู้อาวุโส ท่านทนได้อีกนานแค่ไหน” อู๋สวีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอย่างยิ่ง
“อืม นับจากออกจากสำนักเซียนเหมิน ก็น่าจะราว ๆ เจ็ดแปดวันแล้ว ข้าทนได้มากสุดอีกสิบวัน แต่ว่าช่วงท้าย ๆ ของสิบวันนี้ สติของข้าคงจะเริ่มเลอะเลือน และต้องส่งผลกระทบถึงเจ้าแน่!” อวี๋หลิงกล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ