เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 เจ้าดำใหญ่กับเจ้าดำน้อย
“รอฟังคำนี้อยู่พอดี!” อูหานอวิ๋นหันขวับกลับมา ไม่สนใจหางหยวนฉู่ที่คุกเข่าเตรียมยอมตายอยู่บนพื้นแม้แต่น้อย “พูดคำไหนคำนั้นนะ! จะเขียนหนังสือสัญญาไว้สักฉบับไหม หรือจะทำพันธสัญญาจิตวิญญาณอะไรพวกนั้นดี?”
“ไม่ต้องให้ยุ่งยากหรอก!” พญามังกรดำรู้สึกเหมือนตนถูกอูหานอวิ๋นตลบหลังจนกระดิกกระเดี้ยไม่ได้ มันขยับความคิดเพียงวูบเดียว ผิวน้ำในสระน้ำเย็นก็กระเพื่อมไหว ก่อนที่ไข่มังกรดำขนาดเท่าศีรษะคนจะลอยผุดขึ้นมาจากด้านใน
“ยอมแต่แรกเรื่องก็จบไปแล้วไม่ใช่หรือไง ต้องให้ข้าเล่นงิ้วฉากใหญ่ขนาดนี้อยู่ได้!” อูหานอวิ๋นตบแก้มตัวเองเบา ๆ ราวกับเมื่อครู่แสดงสมจริงเกินไปจนสีหน้าแข็งค้างไปหมดแล้ว
บัดนี้ ไม่ว่าจะเป็นลมพายุ เมฆดำ หรือจิตสังหาร ต่างสลายหายไปจนหมดสิ้น แสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นสาดส่องลงมาทั่วทั้งหุบเขาอีกครา
ผู้คนในหุบเขาต่างยืนอ้าปากค้างตาค้าง ประหนึ่งเพิ่งผ่านพ้นฝันร้ายที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดมา ซึ่งมู่เป่ยเหย่เองก็รวมอยู่ในนั้นด้วย
“เจ้าหนุ่มนั่น ยังยืนเซ่ออะไรอยู่เล่า ไปเอาไข่สิ!” อูหานอวิ๋นกวักมือเรียกมู่เป่ยเหย่ที่ยังคงตกตะลึง