เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 รังแกมังกรดำเกินไปแล้ว
“เฮ้! ข้าพูดอยู่นะ เจ้าปลาไหลยักษ์! ไม่ได้เจอกันหลายร้อยปี เจ้าออกไข่ตกลูกหรือยังล่ะ?” อูหานอวิ๋นไม่มีทีท่าว่าจะยอมจบเรื่องนี้ลงง่าย ๆ เลยสักนิด ใบหน้าประจบสอพลอยิ้มกริ่ม พลางขยิบหูขยิบตาให้หัวกลมโตของมังกรดำ
“ข้าเป็นตัวผู้!” มังกรดำคำรามเสียงเกรี้ยวกราด ทว่าฟังดูคล้ายจะเจือความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้าง
คนของสำนักอินเยว่ได้ยินเช่นนี้ ก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้น ๆ เสียเดี๋ยวนั้น! นี่มันบทสนทนาพิลึกพิลั่นอะไรกันเนี่ย!
อูหานอวิ๋นแค่นหัวเราะ “เจ้าหลอกพวกเด็ก ๆ ก็พอทำเนา คิดจะหลอกสหายเก่าอย่างข้าด้วยหรือไง! จะบอกให้นะ ไม่ว่าหางหยวนฉินหรือหลี่ซุ่น พวกเขาต่างเคยทำนายดวงให้เจ้ามาแล้วทั้งนั้น เมื่อราวเจ็ดปีก่อน เจ้าต้องได้ลูกตัวหนึ่งแน่ ๆ! สารภาพตามความจริงมาซะดี ๆ ว่าใช่หรือไม่ใช่!”
หุบเขาทั้งสายพลันเงียบสงัดลง มังกรดำหรี่ดวงตาขนาดเท่าชามข้าวทั้งสองข้างจนกลายเป็นเส้นเรียวเล็ก นอกจากจิตสังหารอันบ้าคลั่งแล้ว ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่ามันกำลังคิดสิ่งใดอยู่
“อูหานอวิ๋น เจ้าอย่าได้รังแกมังกรดำเกินไปนัก!” สิ้นคำของมังกรดำ สายลมบ้าคลั่งพลันหวีดหวิวทั่วหุบเขา ดินฟ้าแปรปรวน ทั้งที่เป็นเวลาเช้าตรู่ ทว่าท้องฟ้ากลับมืดมิดลงอีกครา