เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 เฝ้าสมบัติวิเศษ
“ผู้อาวุโสอู! เหอปี้!” แต่เช้าตรู่ มู่เป่ยเหย่เดินออกจากห้องด้วยท่าทางสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
พอเข้าไปในห้องข้าง ๆ มู่เป่ยเหย่ก็ถึงกับยืนอึ้ง ในห้องเต็มไปด้วยจานชามระเกะระกะ อูหานอวิ๋นฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะ ส่วนเหอปี้นอนแผ่อยู่ใต้โต๊ะ
“นี่ดื่มกันไปเท่าไรเนี่ย?” มู่เป่ยเหย่กวาดสายตามอง ทว่ากลับพบไหเหล้าที่ว่างเปล่าเพียงสองใบ เขาอดเบ้ปากไม่ได้ “แค่นี้เองเรอะ?”
จู่ ๆ อูหานอวิ๋นก็เงยหน้าขึ้นมา ผมยาวสยายยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ทำเอามู่เป่ยเหย่ตกใจสะดุ้งโหยง
“ผู้อาวุโสขอรับ?” มู่เป่ยเหย่เอ่ยถามหยั่งเชิงเสียงเบา
“หืม? เช้าแล้วรึ?” อูหานอวิ๋นหรี่ตามองแสงแดดนอกหน้าต่าง “ไหงเร็วนักล่ะ!”
อูหานอวิ๋นโน้มตัวลงไป หิ้วคอเหอปี้ที่กำลังหลับไม่รู้เรื่องขึ้นมาจากใต้โต๊ะ จากนั้นก็โยนเหอปี้เข้าสู่อ้อมแขนมู่เป่ยเหย่อย่างง่ายดาย
มู่เป่ยเหย่แทบจะล้มทั้งยืน เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว กระทั่งถอยพ้นประตูออกมาพอดี
“พาเหอปี้ไปสร่างเมาซะ ข้าเองก็จะล้างหน้าล้างตาหน่อย” อูหานอวิ๋นพูดพลางโบกมือ ประตูก็ปิดลงทันที