เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 มหาค่ายกลเก้าอสูรพิทักษ์กาย
“เอ่อคือ เสี่ยวเหย่เขาก็แค่เป็นคนที่พวกเราช่วยไว้ระหว่างทาง ต่อให้เขาอยากเข้าสำนักเสวียนสุ่ย ก็เป็นความคิดของเขาฝ่ายเดียว ศิษย์พี่ข้ายังไม่ได้ตกลงอย่างเป็นทางการเสียหน่อย” เหอปี้เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “เขาคงไม่ได้ล่วงเกินท่านหรอกนะ หากท่านสลายเคราะห์สวรรค์ได้ ก็ช่วยเขาดูสักครั้งเถอะ?”
“เสียมารยาท! ต้องเปลี่ยนปากเรียกอาจารย์สิ!” อูหานอวิ๋นพูดอย่างสนิทสนมเป็นกันเอง ไม่สนใจสีหน้าของเหอปี้ที่มืดครึ้มยิ่งกว่าเมฆดำเลยแม้แต่น้อย
นางลูบคางมองดูท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าไม่ได้จะทำร้ายเขา แต่จะช่วยเขาต่างหาก”
“อืม ท่านว่ายังไงก็ว่างั้นเถอะ” เหอปี้จนปัญญาจะเถียง ได้แต่นั่งยอง ๆ ลงกับพื้น เขาตั้งใจว่าถ้าสถานการณ์ดูท่าไม่ดีเมื่อไร จะแบกมู่เป่ยเหย่วิ่งหนีทันที ถึงตอนนั้นเคราะห์สวรรค์ขั้นแก่นทองไล่ฟาดใส่พวกเขาสองคน ดูสิว่ายัยผู้หญิงประหลาดที่อยากรับตนเป็นศิษย์อย่างไร้เหตุผลคนนี้จะยอมลงมือสลายเมฆเคราะห์หรือไม่!