เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 จะหิวจนแห้งเป็นปลาเค็มอยู่แล้ว!
“เอาละ ๆ! รีบไปกันได้แล้ว! เลิกขี้โม้เสียที!” อู๋สวีเห็นชื่อหู่ชิงลงมือจัดการพวกทหารม้าเหล่านั้นก่อนก็ไม่ได้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาแต่อย่างใด อย่างไรเสียพวกเขาก็ขี่สัตว์อสูรไปบนพื้น ทหารม้าพวกนั้นไม่มีทางตามทันอยู่แล้ว
เหอปี้กระโดดขึ้นหลังชื่อหู่ สัตว์อสูรสามตัวแบกคนสามคน แทบจะกลายเป็นเงาเลือนรางบนถนนใหญ่ แล้วพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว
ทางด้านแม่ทัพหน้าดำ ทั่วพื้นเต็มไปด้วยทหารบาดเจ็บและม้าล้มระเนนระนาด เขาโมโหจนกระทืบเท้าด่ากราด ครั้นเห็นพวกอู๋สวีสามคนกลายเป็นเงาเลือนหายไปสุดปลายทาง
“ใครที่ยังขยับได้รีบไปหา! หาม้าที่ยังวิ่งได้มา พวกเราต้องตามไป! จะปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้! ต่อให้เป็นคนของสำนักเซียนเหมินหรือหอหลิงเจี้ยน ข้าก็บุกไปฆ่าถึงหน้าประตูเหมือนกัน!!!”
พวกเขาเดินทางไปได้พักหนึ่ง แต่อู๋สวีกลับนำเปลี่ยนทิศทาง มุ่งตรงไปยังทะเลสาบเสินจิ้ง
“ศิษย์พี่ พวกเราเปลี่ยนทิศทางเล็กน้อยเพื่อให้เจ้าหน้าดำนั่นตามไม่ทันหรือ” เหอปี้รู้ว่าสองวันมานี้อู๋สวีไม่พอใจความเร็วในการเดินทางมาตลอด จึงไม่ค่อยเข้าใจที่อู๋สวีเลือกเปลี่ยนทิศ
“ไม่ใช่! เป็นเพราะข้ารู้สึกหิวขึ้นมาอีกแล้วต่างหาก!” อู๋สวีเอ่ยอย่างจนใจ