เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ศิษย์ในนาม
อู๋สวีชะงักไป ส่วนเหอปี้รู้สึกว่ามีลางไม่ดีผุดขึ้นในใจ เมื่อเห็นแววตาของมู่เป่ยเหย่เป็นประกายเจิดจ้า อู๋สวีจึงไม่อาจเอ่ยปฏิเสธตรง ๆ ได้ "คุณชายมู่ลองว่ามาก่อนเถอะ หากพอทำได้... เอ่อ หากไม่ทำให้การเดินทางของพวกเราล่าช้า พวกเราก็อาจจะรับปาก"
สีหน้าของมู่เป่ยเหย่ยิิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก เหอปี้มองดูสายตาของเขาแล้วรู้สึกราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนอย่างไรอย่างนั้น
"ทำได้สิ! ทำได้แน่นอน! แถมยังง่ายดายยิ่งนัก ขอเพียงทั้งสองท่านพยักหน้าเท่านั้น!" มู่เป่ยเหย่ลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ
อู๋สวีกับเหอปี้รอฟังคำพูดถัดไปของเขา
มู่เป่ยเหย่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอู๋สวีกับเหอปี้ หุบรอยยิ้มลงแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้า มู่เป่ยเหย่ ผู้ไร้บ้านให้กลับ ถูกผู้คนรังเกียจซ้ำยังถูกใส่ร้ายป้ายสี มีพลังขั้นสร้างฐานช่วงสูงสุดห่างจากขั้นแก่นทองเพียงก้าวเดียว และเชี่ยวชาญการควบคุมอสูรเป็นอย่างยิ่ง!"
อู๋สวีฟังมู่เป่ยเหย่สาธยายฉายาพิลึกพิลั่นยืดยาวให้ตัวเองแล้ว ในใจก็รู้สึกพิลึกกึกกือ และเริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีตะหงิด ๆ
"ได้โปรด! ขอให้ทั้งสองท่านอนุญาตให้มู่เป่ยเหย่ผู้นี้กราบเข้าสำนักเสวียนสุ่ยด้วยเถิด!!!" พูดจบ มู่เป่ยเหย่ก็คุกเข่าลงต่อหน้าอู๋สวีกับเหอปี้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!