เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 พี่น้องแตกคอ
อูตงสิ้นใจคาที่ทันที สองตายังเบิกกว้าง สีหน้าเหลือเชื่อค้างอยู่อย่างนั้นชั่วนิรันดร์
แม่เฒ่ายวี๋เห็นผู้มาเป็นเหอปี้ก็ตกใจแทบสิ้นสติ แม้นางจะอยู่ขั้นแก่นทองช่วงกลางมานานหลายปี แต่ในใจย่อมรู้ดีว่าตนไม่มีทางสู้เหอปี้ผู้นี้ได้เลย หากไม่รีบหนี คงมีจุดจบไม่ต่างจากอูตงแน่!
แม่เฒ่ายวี๋รูปร่างหลังค่อม ทว่าท่วงท่าตอนเผ่นหนีกลับปราดเปรียวและว่องไวยิ่งนัก
มู่เป่ยเหย่ที่รู้ตัวว่าพ้นอันตรายเพิ่งจะได้ผ่อนคลาย พอเห็นแม่เฒ่ายวี๋จะหนีไปก็รีบร้องบอก "อย่าปล่อยให้นางหนีไปได้! มิฉะนั้นจะเกิดภัยตามหลังไม่รู้จบ!"
เหอปี้ขมวดคิ้ว ภัยตามหลังไม่รู้จบที่มู่เป่ยเหย่ว่า หมายถึงตนฆ่าคนของพวกเขาแล้วจะนำพาความยุ่งยากมาให้ หรือหมายถึงตัวมู่เป่ยเหย่เองจะมีปัญหาตามมากันแน่?
ทว่าเหอปี้ไม่ได้คิดทบทวนมากความ เดิมทีเขาก็รู้สึกถูกชะตากับมู่เป่ยเหย่อยู่แล้ว ชั่วพริบตานั้นเขาจึงระเบิดพลังพุ่งพรวดตามไปติด ๆ
"พายุห่าฝนดอกสาลี่!" แม่เฒ่ายวี๋เตรียมการไว้ก่อนแล้ว พอเหอปี้รุกประชิด ท่าไม้ตายที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนก็ถูกซัดออกมาทันที! นางมิได้หวังว่ากระบวนท่าสุดยอดนี้จะสังหารหรือทำร้ายเหอปี้ให้บาดเจ็บได้ หวังเพียงเข็มพิษนับร้อยพันเล่มนี้จะช่วยรั้งฝีเท้าของอีกฝ่ายไว้ได้ก็พอ