เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ลิงเกเรขโมยท้อ
ท้องฟ้าในมโนภาพทะเลปราณของอู๋สวีปริร้าว นั่นเป็นเพียงภาพนิมิตที่เชื่อมโยงกับกายเนื้อของเขา เขารู้สึกได้ว่าร่างตนอาจทนรับไออสูรที่รินหลั่งเข้ามาอย่างทวีความรุนแรงไม่ไหว จนเริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้ว
ความเจ็บปวดที่ถาโถมใส่ร่างอู๋สวีทวีความรุนแรงขึ้นอีก ทว่าความเจ็บปวดเพียงนี้ไม่อาจทำให้เขาหมดสติ และยิ่งไม่ทำให้เกิดความคิดที่จะหลบหนี ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาผ่านความเจ็บปวดระดับนี้มานับไม่ถ้วนจนแทบจะเคยชินแล้ว สมาธิของเขากลับยิ่งแน่วแน่ขึ้นกว่าเดิม
อู๋สวีมองเห็นความเป็นไปได้ขึ้นมาสายหนึ่ง เขาเหลือบไปเห็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยสายหนึ่งในรอยแยกของผืนฟ้า นั่นคือกำซาบไอของเขาเอง มันคือโลหิตของเขา!
อวี๋หลิงบอกว่าจะช่วยให้โลหิตของเขาไหลเวียนกลับสู่ร่าง เพียงแต่มันปะปนด้วยไออสูรอันเกรี้ยวกราดมากเกินไป อู๋สวีจึงไม่อาจสัมผัสรับรู้ได้เลยแม้แต่น้อย เกรงว่าที่อวี๋หลิงบอกว่าเมื่อโลหิตคืนสู่ร่างแล้วจะช่วยดึงเขาออกจากสภาพกลายเป็นผลึกหินได้ ก็คงเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน วิธีการลงมือทำจริงเช่นไรตัวนางเองก็คงไม่กระจ่างเช่นกัน