เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 อย่างไรก็ต้องเผชิญหน้า
เหวินเยี่ยนจนปัญญาจริง ๆ ที่จะไปเผชิญหน้ากับกู้ชิงชิงซึ่งดูเยือกเย็นตามคำบอกเล่าของอวิ่นเอ๋อร์ ดังนั้นหลังจากจัดการดูแลเหอปี้เรียบร้อย นางจึงดึงเย่าเชียนเฟิงกับหลี่หวนเจี้ยนเข้าไปในห้องของกู้ชิงชิงด้วยกัน
เดิมทีหลี่หวนเจี้ยนคิดจะอยู่ดูแลเหอปี้ในห้องร่วมกับอวิ่นเอ๋อร์ แต่อวิ่นเอ๋อร์กลับบอกว่าต้องการรู้เรื่องของอู๋สวี จึงตามเข้าไปในห้องของกู้ชิงชิงด้วย หลี่หวนเจี้ยนจนใจจึงต้องตามไปด้วยกัน
ทุกคนก้าวเข้าไปในห้องของกู้ชิงชิง เจ้าชื่อหู่ที่เดิมทีละอายใจจนไม่กล้าสู้หน้าใคร เมื่อเช้าได้ยินบทสนทนาระหว่างหลี่หวนเจี้ยนกับอวิ่นเอ๋อร์ จึงรีบมานอนหมอบรอฟังข่าวในห้องของกู้ชิงชิงตั้งนานแล้ว ขนบนตัวมันยังไม่ทันงอกกลับมา ทว่าผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน มันควบคุมไออสูรได้ดีขึ้นมาก จึงปล่อยไออสูรออกมาคลุมร่าง แปลงเป็นขนสัตว์ชั้นหนึ่ง แม้ผลลัพธ์จะไม่ค่อยดูดีนัก ทำให้มันดูกลมดิ๊กไปทั้งตัว แต่อย่างน้อยก็ทำให้มันกล้าออกมานอนหมอบในห้องของกู้ชิงชิงได้
“อาจารย์!” กู้ชิงชิงที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่ พอเห็นเหวินเยี่ยนเข้ามาก็ส่งเสียงเรียกทันที
เหวินเยี่ยนรู้สึกตัวแข็งทื่อและคอแห้งผากจนพูดไม่ออกขึ้นมาอีกครั้ง
กู้ชิงชิงมองดูคนที่เดินเข้ามา แล้วเอ่ยถามอย่างเยือกเย็น “เหอปี้ล่ะเจ้าคะ”