เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 หนึ่งหมื่นหยกเซียนขอซื้อชื่อหู่
“เจ้าคือใครกัน?” อู๋สวีถามอย่างแปลกใจ คนผู้นี้ดูเหมือนเขาเคยพบที่ไหนมาก่อน เพียงแต่ชั่วขณะนี้นึกไม่ออก
ผู้มาคือคุณชายหนุ่ม สวมชุดผ้าไหมหรูหรา ยิ้มอย่างสุขุม คารวะอู๋สวีอย่างหนักแน่นมั่นคง “ศิษย์พี่ท่านนี้สวัสดี! ข้าคือมู่เป่ยเหย่แห่งเมืองหลินหมาง มีเรื่องเล็กน้อยอยากปรึกษากับแม่นางท่านหนึ่ง!”
คนที่มาคือมู่เป่ยเหย่นั่นเอง คราวก่อนที่ไล่จับชื่อหู่ในป่าเขา หลังจากถูกอวิ่นเอ๋อร์ขู่จนตกใจถอยไป มู่เป่ยเหย่ก็ติดใจมาตลอด ที่นี่เป็นถิ่นของสำนักเซียนเหมิน เขาไม่สะดวกค้นหาอย่างเปิดเผย จึงได้แต่ใช้หยกเซียนเบิกทาง เสียเงินไปเปล่า ๆ ปลี้ ๆ ไม่น้อย จนกระทั่งพลบค่ำวันนี้ถึงได้รู้จากศิษย์รับใช้คนหนึ่งของสำนักเซียนเหมินว่า ที่เรือนไผ่ม่วงบนยอดเขามู่หลานมีเสือใหญ่สีแดงมาตัวหนึ่ง
มู่เป่ยเหย่ตัดสินใจมาเยือนทันที และยืนกรานไม่ให้ผู้ติดตามขั้นแก่นทองสี่คนที่ไม่ลงรอยกับตนติดตามมาด้วย มาที่เรือนไผ่ม่วงเพียงลำพัง
“หาแม่นางรึ?” อู๋สวีไม่สบอารมณ์ เดิมทีเขาก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว “เจ้าเด็กนี่เห็นเรือนไผ่ม่วงของศิษย์น้องหญิงข้าเป็นที่ใดกัน? คงไม่ได้สติฟั่นเฟือนหรอกนะ?”