เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 หอเซียนอวิ๋น
“ศิษย์พี่ พรสวรรค์ชั้นเลิศอย่างอวิ่นเอ๋อร์ ไม่รั้งไว้บ่มเพาะที่สำนักเสวียนสุ่ยของเราเพื่อฟื้นฟูสำนักหรอกหรือ ท่านอาจารย์ผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้ไหม ท่านได้เขียนจดหมายกลับไปบ้างหรือเปล่า” กู้ชิงชิงรู้ดีว่าคนแบบอวิ่นเอ๋อร์มีพรสวรรค์ล้ำเลิศเพียงใด จึงร้อนใจแทนอู๋สวีที่จะส่งยอดคนเช่นนี้ให้ผู้อื่น
อู๋สวีผายมือส่ายหน้า พูดอย่างจนปัญญา “เจ้ากับศิษย์พี่ใหญ่ กระทั่งเหอปี้ พรสวรรค์ของใครบ้างไม่พอจะฟื้นฟูสำนัก ปัญหาก็คือสำนักเสวียนสุ่ยของเราไม่มีหยกเซียนเหลือแม้แต่ก้อนเดียว แล้วจะบ่มเพาะอย่างไร ขืนดึงดันรั้งตัวไว้ นั่นเรียกว่าทำลายอนาคตศิษย์ชัด ๆ!”
ไม่มีเหลือแม้แต่ก้อนเดียวจริง ๆ ก้อนสุดท้ายก็ถูกขอทานเฒ่าหลอกเอาไปกินจนเกลี้ยงแล้ว!
“เฮ้อ! ข้ากับเหอปี้เพิ่งออกจากประตูสำนัก ท่านอาจารย์ก็แล่นไปแคว้นต้าเยว่เพื่อตามหาศิษย์น้องสาม ป่านนี้ไม่รู้เดินทางถึงไหนแล้ว จะเขียนจดหมายไปหาก็ส่งไม่ถูก!”
กู้ชิงชิงนึกถึงภาพของอาจารย์ไห่ฉยงในความทรงจำแล้วยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น เป็นจริงดังที่อู๋สวีว่า ไห่ฉยงอยู่ระหว่างเดินทาง ไม่รู้เร่ร่อนไปถึงไหน กว่าจะถึงแคว้นต้าเยว่จริง ๆ ก็ไม่รู้เมื่อไร
“อวิ่นเอ๋อร์มีรากวิญญาณสองธาตุใดหรือ”