กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 121 คนอื่นใช้วิชาแปลงเป็นรุ้งได้ ส่วนฉันกู้ไป๋ก็เป็นเซียนเหินพสุธาได้เหมือนกัน!!
เสิ่นชูถึงกับชาไปทั้งตัว
ในขณะเดียวกัน หวังหยวนก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น
ไม่ผิดแน่ ไม่ผิดแน่ เสิ่นชูตื่นรู้ปัญญาเดิมแล้วจริง ๆ ดูจากสายตาเมื่อครู่ รวมถึงสีหน้าตกตะลึงนั่น ชาติก่อนรู้จักกัน ชาตินี้จะไม่รู้เชียวหรือ?
“ชิ โดนจับได้จนได้…”
“มารดามันเถอะ สารเลวเอ๊ย หวังหยวนไอ้หมา พาคนนอกมาดักฉันที่จุดเกิด แกยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“ถ้าฉันไม่ถ่ายทอดวิชาถือกำเนิดใหม่ให้แก แกจะข้ามมาได้ไหม? ตอนนี้แกพาคนมาดักฉัน หมายความว่ายังไง? อย่าคิดว่าตอนนี้ฉันไม่มีตบะแล้วจะทำอะไรไม่ได้นะ ฉันบอกให้ ฉันก็ไม่ได้โตมาเพราะโดนขู่หรอกนะ”
เสิ่นชูตบโต๊ะฉาดหนึ่ง
ทั้งร่างคิดจะลุกขึ้นยืน
ความตั้งใจเดิมของเขาคือลุกขึ้นจะได้หนีสะดวก