กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 60 ปิดประตู ปล่อยกู้ไป๋ แลกเปลี่ยนมิตรภาพอย่างแท้จริง
คนที่อยู่ด้านหน้า
ไม่นอนแผ่ลงไปกับพื้นทันที
ก็ตกใจกลัวจนฉี่ราดกางเกง สัญชาตญาณทางร่างกายไม่อาจต้านทานได้…
ตอนนี้พวกเขาถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองผิดพลาดอย่างมหันต์เพียงใด โธ่เพื่อน ทำไมนายไม่บอกแต่แรก ทำไมนายไม่บอกแต่แรกเล่า ถ้านายบอกแต่แรกว่าเป็นคน ๆ นั้น พวกเราก็คงไม่ถึงขั้นไปกระตุกหนวดเสือนายหรอก
“เอ่อ คือว่า เข้าใจผิดน่ะครับ พี่… ประนีประนอมกันได้ไหมครับ?”
หวังเฉาจวินเอ่ยปากขึ้นมา
ล้อกันเล่นหรือเปล่า ไม่ใช่แล้วเพื่อน
แบบนี้มันถูกเหรอ? พี่ชายท่านนี้เวลานี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก
สู้ สู้กะผีอะไรล่ะ? เข้าไปแจกแต้มเหรอ ยอดฝีมือระดับแต่กำเนิดอย่างเขายังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันดั่งขุนเขาตระหง่าน แค่กลิ่นอายนี้ก็ทำให้เขาไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเป็นปรปักษ์แล้ว