กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ให้เจ้าตั้งใจกินข้าวให้ดีในภายหน้า แล้วค่อย ๆ เติบโตขึ้น”
ลวี่อวี้ลูบหน้าผากของหวังฟั่นฟั่น พลางเอ่ยคำโกหกที่เปี่ยมเมตตาออกมา
เนื้อหาในบันทึกไม่ใคร่เป็นมิตรนัก
ราวกับเป็นเทพนิยายมืดมนบทหนึ่ง ไม่เหมาะให้เด็กหญิงตัวน้อยรับรู้ละเอียดเกินไป
เทพธรณีที่ชื่อหวังหลินผู้นี้ยอมสละตนเองเพื่อหวังฟั่นฟั่น เขาไม่อาจทำเป็นมองข้ามได้
ทันใดนั้น เขาก็มีความห่วงใยต่อหวังฟั่นฟั่นเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้ารู้อยู่แล้ว ปู่รักข้าที่สุด แตก่อนมีอะไรอร่อย ๆ ก็เก็บไว้ให้ข้าเสมอ”
ใบหน้าของหวังฟั่นฟั่นอดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้
ยิ้มอย่างมีความสุขนัก
หวังฟั่นฟั่นจมดิ่งอยู่ในคำกำชับที่ปู่เคยสั่งสอนนางในอดีตโดยสิ้นเชิง