กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่คือปู่ของข้า!”
“วันหนึ่งท่านนั่งหลับอยู่ตรงนี้ แล้วก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย”
“ดังนั้น ข้าก็เลยได้เป็นเทพธรณี!”
หวังฟั่นฟั่นดูห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย
พอลวี่อวี้ได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร
ยามนี้
เขาสังเกตเห็นว่าบนผนังข้าง ๆ มีบทกวีและข้อความตกค้างอยู่
หรือว่าเทพธรณีองค์นี้เคยเป็นบัณฑิตมาก่อน?
ลวี่อวี้เพ่งมองลายมือบนผนัง พยายามอ่านทีละตัว
ฟ้าดินไร้เมตตา ถือสรรพสิ่งเป็นสุนัขฟาง อริยะไร้เมตตา ถือราษฎรเป็นสุนัขฟาง ระหว่างฟ้าดินนั้น เปรียบดั่งสูบลมหรือ? ว่างเปล่าแต่ไม่ยอมจำนน เคลื่อนไหวแล้วยิ่งพวยพุ่งออกมา