กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปลาเค็มแสนหวาน
บทที่ 67 โซฮี
แสงอาทิตย์ยามเย็นของนิวยอร์กกำลังค่อย ๆ ลับหายไปหลังตึกเอ็มไพร์สเตต แสงสีทองอมส้มทอดปกคลุมทั่วทั้งเมือง
อีซอนจองยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ของอพาร์ตเมนต์ในแมนแฮตตัน มือถือแนบหู เพิ่งได้รับรูปถ่ายจากแพ็กยุนฮีมาเมื่อครู่ ในภาพ แสงเหนือแผ่กระจายเต็มท้องฟ้ายามค่ำคืนของฟินแลนด์ เป็นริ้วสีชมพูอมเขียวที่พลิ้วไหวราวกับชายกระโปรงต้องสายลม
ตรงมุมภาพมีใครบางคนถือแท่งไฟประกายระยิบระยับ วาดเป็นเส้นแสงโค้งพร่าเลือนอยู่เส้นหนึ่ง
“วันนี้เล่นสกีสนุกไหม?” เธอถามผ่านโทรศัพท์
เมื่อได้ยินคำถาม แพ็กยุนฮีก็หัวเราะเบา ๆ
“วันนี้เน้นถ่ายรูปสวย ๆ มากกว่าค่ะ พรุ่งนี้ค่อยเล่นสกี”
เดิมทีเธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองควรจะเล่นสกีเป็นหรือไม่ แต่ในเมื่ออีซอนจองถามเช่นนี้
นั่นก็แสดงว่าในสายตาของผู้เป็นแม่ เธอควรจะเล่นสกีเป็นอยู่แล้ว