บทที่ 50 ขึ้นเวที

บทที่ 50 ขึ้นเวที

เวลาหกโมงเย็น แสงอาทิตย์ยามเย็นบนขอบฟ้าร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนผ่านจากสีแดงเป็นสีม่วง แล้วกลายเป็นสีชมพูแสนงดงาม

พิณถูกเจ้าหน้าที่โรงเรียนช่วยกันยกขึ้นไปบนเวทีอย่างระมัดระวัง คุณอาแพ็กตงอุกบอกว่า นี่เป็นพิณที่อีซอนจอง แม่ของเธอเคยใช้สมัยยังเป็นสาว และเก็บรักษาไว้ในวิลล่าที่ชองดัมดงมาโดยตลอด

คอพิณทรงโค้งสูงโปร่งและอ่อนช้อย ตัวเครื่องเคลือบเงาสีน้ำตาลเข้ม สะท้อนประกายแสงอย่างสงบนิ่ง สายพิณทั้ง 47 สายทอดตัวลงมาราวกับน้ำตกที่ไหลหลั่ง ส่องประกายระยิบระยับ

ทันทีที่พิณถูกยกขึ้นไปบนเวที ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนทันที

“จะเล่นพิณเหรอ?”

“เครื่องดนตรีชนิดนี้เล่นยากมากเลยนะ”

“ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินคนเล่นแค่ตอนอยู่ในคอนเสิร์ตเอง”