บทที่ 43 น่าสงสาร

บทที่ 43 น่าสงสาร

ฝนตกหนักครั้งแรกของฤดูใบไม้ร่วงมาถึงตามกำหนด กรมอุตุนิยมวิทยากรุงโซลประกาศเตือนภัยสภาพอากาศผิดปกติ

ร้านค้าตามท้องถนนต่างพากันปิดประตูม้วนลง

นักเรียนหยุดเรียน เนื่องจากน้ำท่วมขังเพิ่มระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว จนถนนในพื้นที่ต่ำถูกน้ำท่วมมิด

อย่างย่านอีฮวาดงเป็นต้น ซึ่งประสบปัญหาน้ำท่วมขังรุนแรงเป็นพิเศษ

จางยูนาช่วยพ่อแม่ขนย้ายเฟอร์นิเจอร์และเสื้อผ้าของลูกค้าที่มารับคืนไม่ทันขึ้นไปเก็บไว้บนห้องใต้หลังคา เสื้อผ้ากองแล้วกองเล่าถูกมัดเป็นห่อ ๆ แต่ละห่อหนักราวสิบถึงสิบห้ากิโลกรัม ทำเอาทั้งสามคนเหนื่อยจนแทบยืดหลังไม่ขึ้น

แม่ของเธอนั่งพักอยู่กลางบันได พลางหอบหายใจ

“ไอ้หยา! ฝนบ้าอะไรกัน อยู่ ๆ ก็ตกหนักขนาดนี้”

พูดจบก็ฟาดมือลงบนต้นขาตัวเอง

“เอาอย่างนี้ดีกว่า คืนนี้ทำแพนเค้กเกาหลีกินกันเถอะ กินคู่กับซุปโอเด้งรสเผ็ด ๆ ยูนา ว่าไงจ๊ะ?”