บทที่ 42 ความน้อยใจ

บทที่ 42 ความน้อยใจ

เพื่อนสนิทที่สุดอะไรกัน

พูดคำแบบนั้นออกมา เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองเสแสร้งบ้างหรือไง?

“ปัง——!”

ภายในสนามยิงปืนในร่มที่สว่างไสว ซึ่งถูกเหมาจองไว้จนไม่มีคนอื่น เสียงปืนดังก้องสะท้อนขึ้นมา

ความหยิ่งยโสก็เหมือนโรคระบาด ขอเพียงเข้าใกล้ สุดท้ายก็ไม่มีใครรอดพ้นจากมันไปได้

“ปัง——!”

คำพูดจอมปลอม ความยินดีที่แสร้งทำขึ้นมา ต้องถูกหลอกอีกสักกี่ครั้ง

ถึงจะมองเห็นธาตุแท้ของคนพวกนี้ได้อย่างชัดเจนเสียที

“ปัง——!”