บทที่ 40 เจ้าหมาน้อยนำโชค

บทที่ 40 เจ้าหมาน้อยนำโชค

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

ไฟถนนค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง ส่องให้ใบไม้มีประกายเรืองรองนุ่มนวลราวกับถูกเคลือบด้วยแสงบาง ๆ

วอนจุนซอกจอดรถไว้ริมถนน ดับเครื่องยนต์ แต่ยังไม่ได้รีบร้อนลงจากรถ

เบาะหลังมีกล่องใส่สัตว์เลี้ยงสำหรับเดินทางทางอากาศวางอยู่ ภายในมีก้อนขนสีขาวราวหิมะขดตัวอยู่ก้อนหนึ่ง

เขาหันกลับไปมอง เจ้าหมาน้อยกำลังใช้เท้าหน้าตะกุยประตูกล่อง ดวงตาสีดำชุ่มฉ่ำจ้องมองเขาอย่างน่าสงสาร ปลายจมูกยื่นออกมาตรงช่องประตูและขยับดมฟุดฟิดเบา ๆ

วอนจุนซอกมองมันอยู่สองวินาที ก่อนยื่นมือไปเปิดประตูกล่อง ลูกสุนัขวัยสามเดือนลองยื่นตัวออกมาข้างนอกอย่างลังเลหนึ่งก้าว แล้วก็หดกลับเข้าไปอีกครั้ง

สุนัขเป็นสัตว์ที่ติดคนโดยธรรมชาติมากกว่าแมว และสามารถสร้างความผูกพันกับมนุษย์ได้รวดเร็วยิ่งกว่า

เธอต้องชอบมันแน่ ๆ ใช่ไหม?

เขาจึงโน้มตัวไปข้างหน้า อุ้มเจ้าตัวเล็กออกมาจากกล่องโดยตรง