กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปลาเค็มแสนหวาน
บทที่ 9 ความหวั่นไหวที่ยากจะเอ่ย
คาเวียร์ ฟัวกราส์ และปลาแซลมอนรมควันถูกทยอยนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะตามลำดับ การจัดจานอาหารฝรั่งเศสประณีตงดงาม บนจานกระเบื้องสีขาวประดับด้วยสมุนไพรชิ้นเล็ก ๆ และกลีบดอกไม้ที่รับประทานได้
คุณนายคิมอารันนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะด้านหนึ่ง มือของเธอขยับไปมาพร้อมกับชุดช้อนส้อมเงิน บางครั้งก็ยกมือส่งสัญญาณให้คนรับใช้เติมเครื่องดื่มหรือนำจานออกไป
“ยุนฮีปรับตัวเข้ากับโรงเรียนได้ดีไหม?”
เสียงของควอนยงโฮดังมาจากตำแหน่งประธานโต๊ะ น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ ราวกับกำลังชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
“จองอูไม่ได้รังแกหนูใช่ไหม?”
แพ็กยุนฮีวางมีดกับส้อมลง
“เพื่อน ๆ ที่โรงเรียนทุกคนดีกับหนูมากค่ะ จองอูเองก็ดีมากเหมือนกันค่ะ”
เธอตอบอย่างว่าง่าย หางเสียงยกขึ้นเล็กน้อยอย่างร่าเริง