กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปลาเค็มแสนหวาน
บทที่ 8 เจ้าเล่ห์
เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าโรงเรียน แสงแดดก็กำลังส่องสว่างพอดี
แพ็กยุนฮีก้าวลงจากรถ โดยมีกระเป๋าใบใหม่คล้องอยู่บนข้อมือ
กระเป๋าหนังดีไซน์สองสีส้มกับน้ำตาลโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางชุดนักเรียนสีเข้มทั่วทั้งโรงเรียนเป็นพิเศษ เนื้อหนังสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเงางามนุ่มนวล ส่วนอะไหล่สีทองก็เปล่งประกายอย่างพอดี ไม่แวววาวจนแสบตา
หลังลงจากรถ เธอไม่ได้จงใจเดินให้ช้าลง ทั้งไม่ได้ยกข้อมือขึ้นมาอวดกระเป๋า เพียงเดินไปตามปกติอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังถือกระเป๋านักเรียนธรรมดาใบหนึ่งเท่านั้น
ทว่า สายตาหลายคู่บริเวณหน้าโรงเรียนกลับจับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน
เด็กสาวหลายคนหยุดเดินแล้วกระซิบกระซาบกัน
“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า สีนี้ไม่ใช่รุ่นที่เพิ่งประกาศวางจำหน่ายเมื่อวานซืนหรอกเหรอ?”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง แม่ฉันถามพนักงานขายที่ร้านในย่านคังนัมแล้ว เขาบอกว่าสินค้ายังมาไม่ถึงเลยนะ”
“ถ้าจะซื้อกระเป๋าใบนี้ ต้องมียอดซื้อสินค้าอื่นสะสมอย่างน้อยสามร้อยล้านวอนเลยนะ...”